یا نوربخش

نـــوربخـــشـا عـاشق رویـت منـم

واله و سر گشـته ی کویـت منــم

بــاز کـن آن پـیـچ و تــاب زلـــف را

بسته ی زنجیر گیسویت مــنــــم

گر هزاران جان در این جسمم بود

کشـته ی تیـغ دو ابـرویـت منــــم

ای شـمیم و عطــر گـل در نـوبهار

مست و لایعقل از آن بویت منـــم

من رهیده از کنشت و مسجــدم

مانده از هر راه و رهپویت منـــــم

ای امـیـر عـرصـه ی چـوگان دهـر

هر طرف افتاده چون گویت مـنــم

دیده بـیـزار اسـت از صـدهـا صنم

چشـم بستـه آمـده سـویت منـم

ای وفــا سلـطان و ای شاه صفـا

کشته و دیــوانه ی خویـت مـنــم

گـــر کـه غـرق آب دریـاهـا شــوم

تشنه ی یک قطره ی جویت منم

یـوســـف مـصـــری بـه بـازارم درآ

در بـه در بـر خـال هنـدویت منــم

گــــر بـهـا دارم بـهـایــم از تــو باد

مـنـعـم ذکـــر الاهــویـت منــــــم

شعر از  پدرم «محمد بهادر»