برای صفا نوربخش

به یاد ضیافت ۲۷/۳/۱۳۸۵

دیدی که چه شورها به پا شد

نَفسـی بـه ضــیـافتی فنا شـد

از آن هـمه نقـش و نقشـبندان

نـقـــش رخ پـیـر بــر مــلا شـــد

شوریده سـری که دل ز مـا بـرد

شوریده گی اش طـریق ما شد

دین و دل و راه و رهروی چیست؟

دیــوانـه ای از قـفــس رهـا شــد

گـویی بـه خــدا صـفـا خــدا بـود

چون جمع هـمه یکی صفـا شد

تـا نقـش بُتـی بـه دل کشـیدیـم

دیدیم کـه بـت همان خـــدا شـد

از هیچ چه مانَدَش به جــز هیـچ

او نـیـز بـه ســوی نـاکــجـا شـــد

یا حق