نوربخش جان

...

nurbakhshejan — Mon, 29 Jun 2009 21:50:18 GMT

نيشم زنند خلق و مرا نوش مي شود

آن هم نمانده ياد فراموش مي شود...

پیدا تویی به هرکه بیفتد نگاه دل

nurbakhshejan — Sun, 12 Oct 2008 13:24:18 GMT

هو

کسی که زنده به عشق است مرده کی گردد

اسیر این دو سه روز شمرده کی گردد

کسی که نوش محبت چشید کام دلش

ز نیش مرگ روانش فسرده کی گردد

یا حق

یه ترانه ی عاشقانه

nurbakhshejan — Sun, 06 Jan 2008 00:35:18 GMT

تقدیم به مقصود عارفان و معبود عاشقان

می دانم که جسارتم را نادیده می گیرد . پس با خیال راحت این ترانه را با زبان دل نوشتم

لطف خدا بیشتر از جرم ماست...

هر کی بشناسه تو رو من یکی گیج و حیرونم

هر چی نشناسمت اما از بزرگیت می دونم

می دونم خاطر خواهات سر به فلک کشیده ان

تاوون عاشقی رو به جونشون خریده ان

منم این جام ! یه دیوونه یه غریبه یه اسیر

یه بارم به من بگو، جونِ خودت بگو بمیر

دوس دارم دیوونه بازی هامو باور بکنی

شده حتی یه نفس با دیوونت سر بکنی

می دونم زشته بخوام اسم تو رو صدا کنم

بی صدا باید بیام تا خودمو فدا کنم

هی نگی دیر اومدی، یادت میاد گفته بودی:

دیر و زودی نداره چون اومدی خوش اومدی

می دونم نمی تونم تابِ نگاتو بیارم

هر چی جرأت کنم آخر تو چشات کم میارم

من کیم؟: کمتر از اون خاکی که اون جا پاشیدی

لااقل خاک اگه بودم پاتو روم می کشیدی

بذار این ثانیه ها تا ابد این جوری باشن

واسه ناز خریدنت واژه ها منصوری باشن

یه اناالحق چیزی نیست شرابُ رو کن واسه مون

می دونم بد مستی ننگه اینُ گفتی برامون

به خدا کم می خورم هر چی که ریختی بسمه

سر ساقی به سلامت لبُ محکم بستمه

یه نظر بذار فقط سیر دلم نگات کنم

چیز خاصی نمی خوام فقط بگو صدات کنم

آخه سر دادنِ بی صدا صفایی نداره

بالای دار ساکته، شور و نوایی نداره

لب بزن تا لبمُ وا کنم و رها بشم

تو خودم داد بزنم فریاد بی صدا بشم

هی نگو بت نپرستید بتی که شما باشید

یک هزارم نمیشه به جز خود خدا باشید

تازه این اولشه عشقته بهم مزه داده

بی قراریت چه قشنگه، دلمُ لرزه داده

بی قرارت می مونم، یادت نره نظر کنی

دلم اون جا نمونه، خودت بخوای سفر کنی

سفرت خیر باشه اما بذار تا منم بیام

قول می دم حرف نزنم، ببین! یواش یواش میام

می دونم رام نمیدن، پشت همون در می شینم

شبا از بالای سر دونه ی بارون می چینم

وقت بارون شیشه ها دم می کنن، مه می گیرن

روی شیشه ی اتاقت گرد و خاکا میمیرن

بعد بارون دل من پشت شیشه سبز میشه

می دونم، آبم میدی، عشق می فرستی تو ریشه

لبامو نگاه بکن! تشنه ی نوشیدنتم

با یه قطره سیر می شم، نشئه ی بوئیدنتم

حالا ناز کن، میدونی نازت خریدار داره

سر سودایی من عزم سر دار داره

آخ چه حالی میده اون روزی که ثابت میشه من

با سرودن ترانه می سپردم سر و تن

پیش تو حرف بزنم؟ تو که نگامُ می خونی

کِی جسارت می کنم، حد حیامُ می دونی

تو دعا کن بتونم یک کلمه بهت بگم

مرسی از عشقی که تزریق می کنی توی رگم

ای درویش!

nurbakhshejan — Thu, 29 Nov 2007 22:11:18 GMT

هو

با انسان ها چنان برخورد کن تا کسی را از راه و رسم مردمی نا امید نسازی، زیرا دیگران از درویش رفتاری در خور انسان ممتاز و با صفا انتظار دارند که شنیده اند درویشان به وفای به عهد و جوانمردی پای بند هستند. پس اگر از تو مایوس شوند از عالم انسانیت رو گردانند، در این صورت چنان لطمه ای به مکتب عشق و صفا می زنی که جبران ناپذیر است.

یا حق

علاقه مندان به عرفان و تصوف حتما به این آدرس سر بزنند:
سایت فارسی سلسله نعمت اللهی

اناالحق

nurbakhshejan — Mon, 15 Oct 2007 16:46:18 GMT

که سراسر جهان و هر چه در اوست

عکس یک پرتویی ست از رخ دوست

***

با پیر در زمان

گشوده زبان انالحق

سر باخته

هجر خریده

سودای بتی حیران اسم ذات

آمیخته با سلوک

در جشن مرگ خویش

فریاد می کشد

پیمانه پر کنید

در خلوت شهود

دیریست با بضاعت او

لنگان رسیده ایم

تا قله ی فنا

دیروز در طلب

آواز می رسید

پیوسته نام دوست

آهسته نام دوست

رقصنده در سماع

بیند به چشم دل

سیمای صبح صاف

در متن یک غزل

آواز سر دهد

از لا به لا مکان

بی پرده

لخت لخت

فارغ ز هر حجاب

با بوسه های عشق

در جذبه ی وجود

که اینک حرامیان

من اسم اعظمم

***

یا حق

تصنیف عشق

nurbakhshejan — Tue, 01 May 2007 14:38:18 GMT

گر نبودی عشق معنایی نداشت

سوختن تصنیف زیبایی نداشت

گر نبودی عشق بی توصیف بود

این چنین مفهوم شیوایی نداشت

گر نبودی باز هم بود این فراق

لیک کس امید فردایی نداشت

گر نبودی باده هم بر باد بود

می بجز در نی دگر جایی نداشت

گر نبودی عندلیبی هم نبود

سوز غم گلبانگ گویایی نداشت

گر نبودی شام ما بی نور بود

خود سحر هم دست بیضایی نداشت.

(شعر از رضا سقط کار)

همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی

قبله

nurbakhshejan — Tue, 01 May 2007 14:20:18 GMT

نقل است که روزی معروف را مسافری رسید و در خانقاه قبله نمیدانست

روی به طرفی دگر کرد و نماز گذارد بعد از آن چون او را معلوم گشت از آن خجل شد.

گفت آخر چرا من را خبر نکردی؟

شیخ گفت: ما درویشیم و درویش را با تصرف چه کار و آن مسافر را مراعات بی حد کرد.

تصوف

nurbakhshejan — Wed, 25 Apr 2007 09:55:50 GMT

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست...

از رهنمود های مولانا دکتر جواد نوربخش

ای درویش!

تصوف شناخت حقیقت است با برخورداری از کشش عشق الهی، کوشش برای ایجاد وحدت، توجه ظاهر و باطن در سایه ی تربیت پیر طریقت که ثمره اش یکسو نگریستن و یکسان دیدن است.

حلاج

nurbakhshejan — Tue, 06 Feb 2007 00:05:25 GMT

این پست تقدیم است به همه ی شهیدان حق و آزادی

عین القضات ها... سهروردی ها... حلاج ها... مشتاق ها... بابک ها ...

و هر کس که در زمانه ی ما...

نام شان زمزمه ی نیم شب مستان باد

تا نـگــوینـد کــه از یـاد فــرامـوشـان انـد

حلاج... سروده ی محمد رضا شفیعی کدکنی

در آینه دوباره نمایان شد:

با ابر گیسوانش در باد،

باز آن سرود سرخ اناالحق

ورد زبان اوست.

تو در نماز عشق چه خواندی؟

که سال هاست

بالای دار رفتی و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.

نام تو را، به رمز،

رندان سینه چاک نشابور

در لحظه های مستی

ــ مستی و راستی ــ

آهسته زیر لب

تکرار می کنند.

وقتی تو،

روی چوبه ی دارت،

خموش و مات

بودی

ما :

انبوه کرکسان تماشا

با شحنه های مامور:

مامور ها ی معذور،

هم سان و هم سکوت

ماندیم.

خاکستر تو را

باد سحر گهان

هر جا که برد،

مردی ز خاک رویید.

در کوچه باغ های نشابور،

مستان نیمه شب به ترنم،

آواز سرخ تو را

باز

ترجیع وار زمزمه کردند.

نامت هنوز ورد زبان هاست...

... نامت سپده دمی است که بر پیشانی آسمان می گذرد

ــ متبرک باد نام تو!

و ما هم چنان

دوره می کنیم

شب را و روز را

هنوز را ...

«شاملو»

وقتی که می خواستند حلاج را حلق آویز کنند، کسی از او پرسید، عشق چیست.

و او گفت : امروز بینی و فردا بینی و پس فردا .

آن روز حلاج را بر دار کردند،

فردا جنازه اش را سوزاندند،

و پس فردا، خاکسترش را بر باد دادند .

یعنی... عشق این است .

«تذکره الاولیا»

نماز عشق را از خون باید وضو کرد و معراج مردان بالای دار است.

خدمت به خلق(پیام اصلی تصوف)

nurbakhshejan — Wed, 03 Jan 2007 22:45:53 GMT

گزیده ای از رهنمودهای پیر طریقت نعمت اللهی حضرت دکتر جواد نوربخش کرمانی

ای درویش

خدمت به خلق خدا خدمت به خداست. اگر خدا را دوست داری مخلوق خدا را خدمت گزار باش و به هوش باش که در طریقت اگر خاطری را شاد کنی هزار چندان بهتر از آن است که شب و روز به ورد و ذکر مشغول باشی.